Myrthe : Fotografie

La primera historia de Latinoamérica

2012-02-15T23:12:00.006+01:00

Hola chicos,

Buenos Aires, ik ben er nu een week. De stad is grotesk en veelzijdig, ik heb de eer om verschillende aspecten te mogen hebben meegemaakt. Ik vloog eerste klas, omdat ik nu eenmaal muy guapa ben (dat was oprecht de reden, victorie!). Bij aankomst was het een graad of 40 warmer dan koud Nederland. Ik heb me meteen ingeschreven bij een taalschool. Donde esta el bus a Palermo? WKJBVFD NDJFRUR NCMSNEG VCB CBSJFBV NMX BJKAFKJBVN SDBJKEAS HUIRW JKF BDK JHGDS VKSFJKS BFGKJS VSKB VKJSDB VSKBV. Gut. Ik begrijp er geen snars van. Twee weken Spaanse les heeft zeker wat voordelen, ik begrijp iedere dag meer van de razendsnelle woordenbrij die de mensen uitstorten. Ik heb er nu een week op zitten, nog eentje te gaan. Ondertussen struin ik rond door parken, eet chori pan en enpanadas, leer alles over Evita, bezoek een immens kerkhof en drink cervezas op pleintjes waar de tango wordt gedanst (morgen tango les!).

En toen opeens stond ik middenin een wijk die minder gezellig aanvoelde. Verdwaald en wel pakte ik mijn kaart erbij, er terdege van bewust dat het geen verstandige zet is om opzichtig de toerist uit te gaan hangen in een plek als de wijk in kwestie. Maar andere opties zijn er in feite niet, als je niet weet hoe je (levend) naar huis moet. Speurend op mijn kaart, met rugzak en blond staartje zette ik mijn weg naar casa voort. Op een gegeven moment werd ik aangesproken, 'Wat doe je hier?! Je moet snel weg, es MUY peligroso!'. Peligroso betekent gevaarlijk. Ik begreep dat, want dames in netpanties of andere niemendalletjes op iedere straathoek zijn maar zelden een teken van wenselijke situaties. Uiteindelijk werd ik door een behulpzame man en zijn moeder in rolstoel de wijk uit geholpen, wat fijn was. Ik leefde nog, en dat moest gevierd worden.

En zo geschiedde, samen met Australie, Engeland, Ierland, Zweden en Brazilie, in een club aan de rivier waar de gehele jetset van BA met de billen stond te draaien. Daar sta je dan, op je nikies. Kniesoren die hier om geven, en muy linda ben je toch wel voor de porteños van BA, je hebt immers twee benen, en twee tieten, dus veel maakt het niet echt uit. Nee, dan El Quetzal. Hier zijn de hipsters van BA te vinden, de kunstenaars en de muzikanten met artistieke knotjes of dreadlocks en een wazige blik in de ogen waar je de literflessen bier mee kan delen terwijl je over filosofie en voetbal discussieert. Ik voelde me er enorm thuis en ben al vrienden met bandleden.

De volgende stop wordt vermoedelijk Uruguay, ik wil zand tussen mijn tenen voelen en de oceaan zien, dus de piepkleine surfdorpjes aan de oostkust lijken mij daarvoor zeer geschikt. Maar een plan is ook maar een plan, en alles kan en zal veranderen, dus alleen Joost weet waar ik over een week zit. Foto's komen trouwens later, ik fotografeer niet zo kwistig overal aangezien er een fransoos, hij ruste in vrede, is doodgestoken omdat hij zijn spiegelreflex liever zelf wilde houden.

Hasta luego flacos!

Las Aventuras (al bijna)

2012-01-31T15:29:00.007+01:00

Joehoe! Het aftellen is begonnen. Dat was het eerlijk gezegd enige tijd geleden al, 64 dagen zelfs, zie ik als ik mijn agenda er op na sla. Nu nog maar zeven dagen. 7 februari stap in het vliegtuig naar Buenos Aires. Wat er vervolgens gebeuren gaat mag Joost weten. Twee weken Spaanse les en daarna? Uruguay, Chili, Peru, Bolivia, Colombia. En daar dan zien, beleven, horen, voelen, dansen, doen, surfen, beklimmen, cervezas drinken, feesten en mensen ontmoeten... Iets in die trant. Ik begin helaas helaas niet en parejas met mijn geblesseerde kornuit Sanne. Maar laten we in ieder geval verheugd zijn dat Joran van der Sloot achter slot en grendel zit. 1 juli kom ik terug en prietpraat over de avonturen ter plaatse zal ik hier spuien. Voor nu alvast: adiós!

Dew-cloth, dream drapery, And napkin spread by fays

2011-11-25T20:00:00.000+01:00

Right now

2011-06-22T12:49:00.000+02:00

Kiwiland in beeld

2011-05-12T20:29:00.000+02:00

Het Laatste Avondmaal

2011-05-01T10:43:00.003+02:00

Tsja wat schafte de pot? Instant pasta carbonara met kikkererwten uit blik. Een culinair hoogstandje als je uitgeput aankomt in je hut - net voor het donker - nadat je Mount Doom beklommen hebt, een hike van zeker negen uur. Dat is minder aantrekkelijk als je twaalf uur lang in een bus hebt gezeten van Wellington naar Auckland met een kater, terwijl de Japanner naast je zijn potje peperkorrels per ongeluk omgooit in je pannetje en vervolgens het fornuis in de brand vliegt. Een voorteken? Als het ook maar iets betekent, betekent het dat ik er zeker nog niet klaar voor ben om naar huis terug te keren.

Mount Doom bleek dan wel Mount Klote Doom te zijn -WAT een takke eind naar de top, op handen en voeten door het gruis, bij iedere stap omhoog een halve stap naar beneden zakkend. Maar het was fantastisch! En daarna liften naar Wellington, een stad naar mijn hart. Prachtige gebouwen, overal waar je kijkt is er kunst op straat, schattige barretjes en koffietentjes en uitzicht op de baai waar de haven in ligt. Ik wil daar wonen potverdrie.

En dan is er de ferry naar het Zuidereiland, wat volgens de kiwi's de mooiste ferrytocht ter wereld is, door de Marlborough Sounds. Is het waarschijnlijk ook! Het Abel Tasman National Park, wat zelfs met een bewolkte lucht langs het azuurblauwe water ligt. Barrytown, een shithole maar met een stevige party in slechte outfits. Een tocht over de Franz Josef Glacier, met 'crampons' onder de beukers van schoenen, achter gids Jimmy aan die met zijn bijl een weg door het ijs voor ons hakte. Queenstown, prachtig Queenstown met haar feestjes tussen de bergen en aan het meer. Een boottocht over het zwarte water door de indrukwekkende fjorden van de Milford Sounds. Studenten en surfstad Dunedin, met de bierbrouwerij en de gezellige kroegen. Great White Sharks worden er trouwens ook regelmatig gesignaleerd. De schitterende stranden van de Catlins met zeehonden, pinguins en ander gespuis. Een muziekfestival aldaar, sfeervol in de blubber. Liften met een surfboard werkt prima - vrachtwagens zijn zeer gastvrij. Christchurch is doffe ellende maar we hebben een nacht daar overleefd zonder naschokken te voelen. Kaikoura is ongelofelijk mooi en Wellington voor de tweede keer blijft een groot favoriet!

Ik ben verliefd op dit land, mag ik blijven alsjeblieft?

Alsjeblieft?

Tot morgen mensen...

HIT THE ROAD, JACK

2011-03-28T06:00:00.002+02:00

Oh, het leven.

Dat is zo nu en dan helemaal niet verkeerd. Bijvoorbeeld wanneer je bezig bent met een surf en kampeer roadtrip langs The East Cape in Nieuw Zeeland. Ik kan het iedereen aanbevelen. De toch van Gisborne naar Opotiki duurt in feite een luttele zes uur. Toch is het leuker om er zes dagen over te doen. De surfboards op het dak gebonden en de tent achterin de auto, meer heb je niet nodig. Een dunbevolkt strookje land, met wat Maori gehuchten in de prachtigste baaien, waar je prima kunt wildkamperen, en zo niet, dan wordt je uitgenodigd om in de tuin van een Maori familie te kamperen. En hoe erg je ook tegenstribbelt, de zeven kinderen dragen je kampeerspullen naar de schuur en starten en kampvuur voor je.

Op banken rond het vuur en onder de sterrenhemel, lurkend aan een Tui biertje, genieten Roos, Mike en ik van onze vrijheid, om de volgende ochtend de spullen in de pakken en naar het strand van Tokomaru Bay te gaan voor een surfsessie. We kwamen wat locals tegen die ons uitnodigden voor een bbq in hun tuin. He ja wat gezellig, wij regelen wel een salade en wat extra biertjes. Al daar aangekomen bleek dat wij de hele bbq moesten organiseren terwijl zij ons bier opdronken. Stomdronken oude mannen zijn wellicht toch niet het beste gezelschap, en al helemaal niet wanneer de buurman die nog dieper in zijn glaasje heeft gekeken met een ijzeren paal de tuin in komt zetten om de boel eens aan gort te slaan. Belangrijke wijze les: bbq NOOIT meer met single oude mannen.

We gingen door naar Hick's Bay, een compleet verlaten baai met geweldige surf, en een geweldige plek voor onze tent, een kampvuur en om wederom van het leven te genieten. s' Avonds schoven Allison en DJ BUB aan bij ons vuur, die ons hard uitlachtten om de spaghetti a la ash uit de omgevallen pan die we op het vuur probeerden warm te maken. De volgende dag hadden we een feestje bij DJ BUB thuis in Ruatoria. Met vijf man rond het kampvuur was het een zeer geslaagd feest (TRUCK AS! & Pumpin' like bullshit!), en bovendien een gratis overnachting in een echt bed met een echte badkamer.

In Waihau Bay stroomde het van de regen, maar zelfs dan is koken op vuur mogelijk en bovendien bewees de tent stormproof te zijn. We gingen door tot Mount Maunganui, een strandplaats met nouveau riche en een prachtige swell. Last one to get into a barrel is a rotten egg! We sliepen in de auto op de parkeerplaats van de kerk. De volgende dag was surfen en de berg beklimmen zeer vermoeiend: met een pak wijn vielen we 's avonds op het strand in slaap. De regen waarschuwde ons gelukkig, voor de vloed onze voeten kon raken.

Door naar het welbekende Raglan! Ik kan wel weer zeggen dat de surf er geweldig was, maar het verhaal zal wat saai worden (het was wel zo). Na een kleine vijf dagen wildkamperen, zijn Roos en ik samen naar Rotorua gelift. Roos was nog niet in Rotorua en Taupo geweest, en ik ging voor de gezelligheid even mee. Mountainbiken door het woeste en blubberige Red Wood Forest was vermoeiend maar geslaagd. Nu zijn we in Taupo, waar ik heb gezwaaid terwijl Roos ging skydiven (been there done that... zou het GRAAG nogmaals doen maar het is wat aan de prijs).

En morgen beginnen we aan de barre tocht in het Tongariro National Park. We slapen er in hutten, terwijl we de driedaagse tocht doen om Mount Tongariro en Mount Ngauroehoe (bekend als Mt Doom uit Lord of the Rings) te beklimmen. Het wordt vast zwaar maar ik heb er zin in!

Daarna zien we Mike weer, in Taranaki. Ik durf het bijna niet te zeggen maar daar gaat weer gesurft worden!

Liefs uit Taupo, voor de tweede keer.

BUSY IN GIZZY

2011-03-24T05:37:00.004+01:00

Tot ziens Lake Taupo, hallo Gisborne (Gizzy to friends)! Een stad die zich bevindt tussen eindeloze wijngaarden en surfstranden voor zover je kan kijken. Het hostel, de Flying Nun Backpackers is een hele ervaring op zich. Een oud klooster dat wordt gerund door Koesjla, een vrouw met enorme enkels die een grondige hekel aan backpackers heeft. Bijna iedere avond als er stevig bier, goedkope wijn en cider gedronken wordt in de ping pong area wordt er wel een Zuid Amerikaan aan zijn haren naar buiten gesleept omdat hij nog niet betaald heeft voor de komende nacht. Hilarisch. Bij aankomst in het hostel was daar “Vancouver Mike” die mij een tipje van de Gisborne sluier liet zien in zijn busje. Dat waren een paar schitterende baaien en vervolgens een biertje met wat locals. Heb je vervoer? Nee? Dan is hier mijn fiets. Heb je een surfboard? Nee? Hier is een nummer van een meisje die haar board verkoopt. Heb je een baantje dan? Nee? Mark Gardner is een beroemde chefkok onder de kiwi´s, je kan bij hem werken als je wilt. HALLO GIZZY, bedankt voor dit hartelijke welkom!

Toch besloot ik hier niet vijf weken te blijven om te werken. Een schitterend aanbod voor een roadtrip langs The East Cape lijkt vele malen beter. Roos is er inmiddels ook, wat een groot feest is. Samen hebben we gewooft: werken in het hostel voor gratis overnachting. Al zingend trokken wij de haren uit de doucheputjes (En ik heb een pùùùùtje met haar/Dat is ont-zet-tend naar/Ik heb een putje putje putje putje haa-haa-haar/En we zijn nog lààààng niet klaar/Dat was het ééééérste putje met haar – op de melodie van een potje met vet, je kent het wel).
Wij vermaken ons goed in het hostel vol Argentijnse en Chileense surfers en reizigers. Iedereen plukt fruit en als ze thuis komen verschijnen er gitaren, en bbq´s. Daar huppelen wij vrolijk en blond tussendoor, vergezeld door Denmark (Mathias), onze fashion boy. Druk knippend en knutselend met broeken van Salvation Army waar we extreme hippe shorts van maakten, bedachten we date en Salvation Army Party wel een verfrissend feestje zou kunnen zijn. Wij weer aan de knutsel: posters maken! Heel Zuid Amerika vond het een fantastisch idée. Toch stonden we zaterdagavond slechts met vijf man in de meest waardeloze outfits ooit. Het was hoe dan ook hilarisch, en al helemaal toen we daarna het schuimfeest bezochten.

Ik wil hier niet een al te lang verhaal van maken maar ik zal toch wat steekwoorden noemen: de eerste zonsopgang van de wereld, slapen op een trampoline terwijl de jongens uit Chili gitaarmuziek voor ons spelen, bbq´s met goedkope wijn en cider, samen op een mountainbike (we zijn toch Dutchies, het fietsen zit in hart en nieren), decadent wijn proeven in een wijngaard, tsunami sunrise bekijken op een berg (geen tsunami te zien trouwens) surfen en genieten van het leven hier aan de andere kant van de wereld!

Na twee weken Gisborne vertrekken we morgen met een tent in de bus van Vancouver Mike voor de roadtrip. Precies zoals ik het me voorstelde: boards op het dak gebonden en dan de blauwe Great Wide Open Ocean zover je kunt kijken. Ik heb er zin in.

Veel liefs!

PS Dit verhaal is inmiddels gedateerd, is alweer twee weken geleden geschreven. Meer nieuws volgt.

LOESOE IN DE SKY

2011-02-24T23:45:00.004+01:00

Moeder aarde is een gek mens, en in Nieuw Zeeland is dat maar al te zichtbaar. Rotorua, een stad vol borrelende en pruttelende modder, spuitende geizers, dampende gaten in de grond, meren in idiote kleuren en zeker niet te vergeten: de rotte stank van zwavel...Ugh. Veel Maori cultuur, ook. We (Emily, Kari, ik) hebben het Whakarawarawakarwa (zoiets, spreek dat maar eens uit) thermal village bekeken en zijn naar de Polynesian Spa (World Top 10 Spa) geweest. Vreemd om in een felgroen zwembad te zitten, dat stinkt, en dan te bedenken dat het op een gekke manier gezond is. Misschien denkt iedereen dat maar.

En toen... TAUPO. Het is DE plek voor skydiven, dus ik dacht, dat ga ik een dezer dagen wel doen. Voor ik er erg in had zat ik nog dezelfde dag in het roze vliegtuigje. Ik kreeg al een adrenalinekick toen ik mijn naam op de inschrijflijst schreef. Zenuwen en heel hard lachen van tevoren, maar toen ik eenmaal in het vliegtuigje zat was de angst eigenlijk weg. Volledig vertrouwen in je instructeur, je lichaam in de vorm van een banaan en ineens pleur je naar beneden. 40 seconden vrije val en daarna zes minuutjes afdalen met de parachute, met uizicht over Lake Taupo en het Tongariro National Park (jawel, Mount Doom uit Lord Of The Rings). SWEEEEEEEEEET AS!!! Ik wil nog een keer, het was zo'n geweldige ervaring!

Zondag ga ik door naar surfstad Gisborne, waar ik hoop op een leuk baantje: achter de bar in een leuke tent en anders als fruitplukker ergens. En als ik niet werk zal ik in de zee te vinden zijn.

Jongens wat is het hier toch cool. Komen jullie ook??

OLD SKOOL - Hahei & Raglan

2011-02-19T00:53:00.005+01:00

Na op jacht te zijn geweest naar dolfijnen en skinnydippen in de nacht in the Bay of Islands ben ik begonnen met de busreis. Ik heb een ticket gekocht waarmee ik het hele land door kan. En je kunt overal zo lang blijven als je wilt. Dat is een groot voordeel maar het heeft ook zijn nadelen. Groot nadeel: de helft van de backpackers is Nederlands. HALLO. Wie zit er op een bus vol Nederlanders te wachten aan de andere kant van de wereld? Niemand. Dus op gepaste wijze heb ik mij onder de Duitsers gemengd. Opvallend is dat eigenlijk iedereen vooral in Australie reist en een maandje Nieuw Zeeland erbij doet. Daar hebben ze al-le-maal spijt van, omdat Kiwi Land zo ontzettend veel mooier is dan Australie. Goede keuze dus van mij! Verdammt noch mal ich gehe NICHT nach Australie.

Stop 1 was Hahei, een plaatsje aan de oostkust waar warm water bronnen op het strand zijn. De vreemde natuurverschijnselen van Nieuw Zeeland: je graaft een kuil (met de Duitsers natuurlijk, daar zijn ze goed in) in het strand en dan komt er vervolgens kokend heet water naar boven borrelen omdat er vulkanisch magma onder de grond zit. Amazing! En dan schijnt de maan over het strand en zit je onder de sterrenhemel met z'n allen in een warm bad op het strand. Sweet as!

De volgende dag door naar Raglan: surfspot nummertje 1 hier! Jullie begrijpen dat ik hier even ben blijven steken. Ik leen een board van iemand, het stamt uit 1971. Een echte klassieker, die volgens sommigen aan de muur zou moeten hangen. Old skool: I like it.

Het alleen reizen bevalt me goed en ik ontmoet echt ontzettend leuke mensen. Toch gek dat je steeds weer afscheid moet nemen omdat iedereen zijn eigen reistempo heeft. Maar er zijn vast mensen waar je wat langer mee optrekt. De Canadezen zie ik binnenkort weer in ieder geval en ik denk dat je iedereen hier blijft tegen komen omdat iedereen naar dezelfde plaatsen gaat. Maar feit blijft: reizen met je eigen vriendinnetjes is THE BEST. Maar die zijn nu eenmaal extreem leuk.

Dus: een dikke surfkus uit Raglan waar ik mij prima vermaak!

THE BEGINNING - Auckland, Waiheke, Bay of Islands

2011-02-10T08:00:00.003+01:00

New Zealand babies! 36 uur onderweg naar de andere kant van onze aardkloot is een verdomd lange tijd om opgevouwen in een vliegtuig te zitten. Maar ik hou van Emirates: fantastisch vliegtuig eten, excellente service en een keuze uit honderden films op je eigen touchscreen tv-scherm. Oh en 's nachts licht er een sterrenhemel op in het plafond. Goed dit is niet waarin jullie geinteresseerd zijn en ik voelde me hoe dan ook geradbraakt.

In Auckland sliep ik in een veel te groot en onpersoonlijk hostel. Ik ben maar meteen gaan slapen. De volgende ochtend: het ontbijt. Met mijn peanut butter toast (iets anders was er niet) probeerde ik het maar: Hi, how are you, where are you from? En vervolgens was ik beste maatjes met Jean Marc uit Quebec. We hebben Auckland bekeken en originele inheemse 'ales' en 'lagers' gedronken. Het was wel een beetje een nerd, maar ik was in ieder geval niet alleen.

De volgende dag ben ik uit de grote stad waar alles nep lijkt (nergens een historisch centrum, dat is blijkbaar echt europees) gevlucht naar Waiheke Island. Een eiland waar de oude hippies en de nouveau riche elkaar de hand hebben geschud en vredig samen leven. In een heel relaaaaaaaxt (Waiheke tempo) hostel in de jungle kon ik eens even goed bedenken wat ik wilde. Dat deed ik op verschillende stranden waar ik samen met Iveta uit Tsjechie heen ben gelift, gezelligheid alom.

Ik besloot dat ik in een backpackersbus wilde, dus terug in Auckland heb ik mijn ticket geboekt: het is een hop on/hop off bus, als je het ergens 'not so bad' (pretty fucking awesome) vindt blijf je daar langer, en zodra je verder wilt stap je weer op de bus.

Maandag begin ik, maar nu ben ik nog in Paihia, The Bay Of Islands. Dat klinkt als een azuurblauwe zee met witte stranden vol met eilandjes, dolfijnen en zeiljachten. En dat is het ook. Ik ben er met mijn funky Canadian friends (twee enorme spirituele big mama's). Zelf ben ik de cutest little person ever en willen ze mij aan hun broers voorstellen om mee te trouwen. Nein danke.

In a nutshell: sweet as, bro! Allemaal gekke mensen, maar iedereen is zo aardig! Nog niet echt mijn soulmate gevonden maar ik vind het allemaal enorm leuk, hoewel de start wat eenzaam en lastig was.

WEBSITE ONLINE

2010-10-07T10:16:00.006+02:00

myrthelenselink.nl

Een juichtoon da-vre langs de velden

2010-10-01T00:22:00.001+02:00

Met Jaap, Ruud en Fonsje naar Ajax!

Jag är tjugoett år gammal!

2010-10-01T00:20:00.000+02:00

DUURT LANG!

2010-09-08T10:18:00.003+02:00

Verdorie het heeft nu wel echt veel te lang geduurd, waar blijven de nieuwe foto's en berichten!? Nog eventjes geduld, er komt wel weer wat aan. Excuses voor het lange wachten...

Afterparty

2010-05-31T13:46:00.000+02:00

Change the world or go home

2010-05-26T10:04:00.003+02:00

Nieuw

2010-05-19T10:20:00.001+02:00

Nieuwe portfoliosite: http://myrthelenselink.tumblr.com/

Het is NET iets mooier dan carbonmade.com, maar nog steeds niet briljant. Ooit zal er een hele mooie website komen.

Bevrijdingsfeest

2010-05-15T16:41:00.020+02:00

La Famille (en France)

2010-05-14T15:32:00.018+02:00

Kloten met je Zenit

2010-05-14T15:04:00.008+02:00

Heaven can wait, we're only watching the sky

2010-05-02T16:26:00.003+02:00

Dagboek 07

2010-04-30T18:06:00.000+02:00

Dagboek 06

2010-04-29T18:03:00.000+02:00

Afschuwelijk

2010-04-28T23:25:00.000+02:00

Kunstonderwijs weigert laatbloeiers

De Volkskrant - Van onze verslaggever Ianthe Sahadat en Merijn Rengers op 28 april 2010, 07:17.

AMSTERDAM - Kunstopleidingen gaan getalenteerde studenten die al elders gestudeerd hebben, weigeren. Dat is het gevolg van nieuwe regels voor de financiering van het kunstonderwijs.

Volgens direct betrokkenen is de maatregel de bijl aan de wortel van het kunstonderwijs. De beste studenten melden zich doorgaans pas op latere leeftijd na een of meer onvoltooide studies bij een opleiding.

De nieuwe wetgeving zorgt er per september voor dat instellingen voor studenten die in tweede instantie voor een opleiding kiezen, minder geld krijgen. In het kunstonderwijs gaat dit om zo'n 40 procent van de totale studentenpopulatie. Academiedirecteuren denken dat hun budget hierdoor zo'n 20 procent zal dalen.

Rampzalig

‘Dit is rampzalig’, zegt Jack Verduyn Lunel, directeur van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten (KABK) in Den Haag. ‘Mensen van 18 sturen we vaak weg: ga eerst maar eens leven. Dat zal veranderen. We hebben ons aannamebeleid nog niet aangepast. Maar dat is niet vol te houden, dan gaan we failliet.’

Tijmen van Grootheest, directeur van de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam: ‘We worden gestraft voor het selecteren op kwaliteit. Je wilt niet alleen maar eerstejaars die fris van de havo komen.Juist kandidaten die al hebben geleefd, een andere studie hebben geprobeerd, zijn interessant. Als we zo doorgaan, belanden we in 2011 een kleine miljoen in de min.’

Docenten

Ook onder docenten hebben de nieuwe regels tot grote ophef geleid. Michel Schöpping, docent aan de Amsterdamse Filmacademie: ‘Ik vrees dat we vanaf volgend jaar anders gaan selecteren. Dat houdt in dat we tegen potentiële studenten moeten liegen. We zeggen dan dat ze niet goed genoeg zijn, terwijl de echte reden voor een afwijzing is dat ze te duur zijn. Als dat gebeurt, stop ik ermee. Dat is het einde van mijn docentencarrière.’

De minister beseft dat dit een pijnpunt is, laat een woordvoerder van het Ministerie van Onderwijs weten. ‘In principe is het hbo akkoord gegaan, maar over een aantal punten zijn we nog in bespreking.’

Dagboek 05

2010-04-28T22:29:00.000+02:00

Dagboek 04

2010-04-27T11:38:00.001+02:00

Dagboek 03

2010-04-26T17:02:00.003+02:00

Dagboek 02

2010-04-25T17:01:00.004+02:00

Dagboek 01

2010-04-24T16:56:00.002+02:00

Muziekjes

2010-04-22T21:46:00.005+02:00

Intimacy

2010-04-22T21:00:00.004+02:00

ЗEHNT!

2010-04-11T14:09:00.018+02:00

Met deze jongen, een echte Zenit ET (een oude Sovjet camera) uit 1969 heb ik even wat geëxperimenteerd. Dit is wat daar is uitgekomen. Een fotorolletje is volledig mislukt omdat ik het niet goed in de camera had gedaan. Van de tweede film konden er slechts 15 afgedrukt worden omdat ik de camera per ongeluk had geopend. Ik ben lerende dus, haha. Ik begrijp niet precies hoe al die lichtvlekken op de foto's zijn gekomen maar ik ben blij dat ze er zijn! Voor 19 eurootjes op de kop getikt, met nog een lens erbij. Wie en wat je ziet zijn trouwens mijn broertje, mijn vader, bomen en de hond. Het was Pasen.

Vlaggen uit

2010-03-26T12:11:00.002+01:00

Want ik ben door naar de volgende toelatingsronde van de Rietveld Academie!

Morning Elegance

2010-03-22T14:25:00.033+01:00

Modellen: Sanne Collette en Dymph Boss

Delftsch Partijtje

2010-03-20T14:52:00.012+01:00

En ik was er zelf ook bij natuurlijk. Met snor (natuurlijk).

En vóór den uchtend van haar bloei vergaan

2010-03-12T10:32:00.003+01:00

Jezus wat poëtisch.

Met verve

2010-03-10T12:44:00.007+01:00

Iets warms graag

2010-02-27T14:46:00.008+01:00

De achterkant

2010-02-25T16:03:00.004+01:00

Yess, een echte Myrthe Lenselink op de achterkant van Geestdrift (de foto dan).

Le silence

2010-02-24T18:02:00.002+01:00

Studie Ontwijkend Gedrag

2010-02-23T17:39:00.007+01:00

Het spel met de bel

2010-02-23T17:31:00.010+01:00

Still my best girl

2010-02-19T12:11:00.004+01:00

Jullie kenden deze misschien al, maar ik wilde de foto toch nog even plaatsen. Model: Arnie

Pyjamafeest

2010-02-14T15:57:00.002+01:00

I caught fire

2010-02-12T22:14:00.010+01:00

Could we dim the sun and wonder where we've been
Maybe you and me so kiss me like you did
My heart stopped beating
Such a softer sin...

And I'm melting in your eyes
Like my first time that I caught fire
Just stay with me, lay with me now

Meisjes in Parijs

2010-02-09T14:51:00.025+01:00

Lief

2010-02-09T14:32:00.010+01:00

Wittgenstein

2010-02-09T14:31:00.002+01:00

P.Y.T.

2010-02-09T14:30:00.002+01:00

Ik wil zomer

2010-02-09T14:25:00.006+01:00

Hi

2010-02-09T14:20:00.006+01:00

Ik ben Myrthe en ik vond het de hoogste tijd voor een nieuwe blog met foto's, inspiratie en ideeën.